W październiku 1981 r. Drew Major, Dale Neibaur i Kyle Powell zostali wynajęci przez firmę Novell Data Systems, aby połączyć w sieć komputery oparte o mikroprocesory Z80 tak, by jeden udostępniał swój dysk pozostałym. Młodzi programiści, poradzili sobie z zadaniem w miesiąc i nazwali się Nadzbiorem (SuperSet).
Dlaczego? Dale wyjaśnia: "wzięliśmy to z matematyki. Mieliśmy nadzieję, że trzy składniki, jakimi byliśmy stworzą coś więcej, niż wynika to tylko z ich sumy".
Drew, Dale i Kyle połączyli komputery na czas i zaprezentowali swoje rozwiązanie na COMDEXie, ale przyszłość wciąż była niepewna. Jak mówi Kyle, "byliśmy tylko pionkami dla dyrekcji Novell Data Systems. Zaangażowano nas, ponieważ tylko my mieliśmy o tym pojęcie. Na wystawie ludzie pytali nas "czy robicie to lub tamto", a my mówiliśmy, że owszem, są takie plany, ale nasz kontrakt wkrótce wygasa. Na szczęście wreszcie jeden z szefów Novell Data Systems powiedział: "Chodźcie chłopaki musimy coś obgadać". Mimo iż Novell Data Systems widział w naszej sieci tylko możliwość sprzedawania sprzętu, to Nadzbiór zaistniał dzięki oprogramowaniu. I trzeba przyznać, że stworzone oprogramowanie znacznie przewyższało jakością sprzęt.

W listopadzie 1981 r. Nadzbiór zobaczył i kupił pierwszy IBM PC. Został on ustawiony w biurze obok biednie wyglądających pudełek z Z80. Nadzbiór od razu zrozumiał, że połaczy to wszystko w jedną sieć. Problemem były różne systemy tj. CPM i DOS. W celu połączenia odmiennych systemów opracowano uniwersalną strukturę plików UFS (Universal File System) oraz koncepcję serwera plików, który miał widzieć pliki obu systemów. W rzeczywistości powstał trzeci typ plików oraz oprogramowanie mapujące, które oszukiwało serwery. Dale mówi: "teraz brzmi to bardzo trywialnie, ale w tamtych czasach wszystkie firmy robiły tylko serwery dysków. Xerox pierwszy wspomniał o serwerze plików, ale w kontekście repozytorium dla zapisywania i odzyskiwania danych."
Trzej panowie stanęli przed istotnym problemem. Musieli zrobić serwer plików i to dla mieszanych systemów, a w tym czasie brali pieniądze od Novella za pracę nad systemem CPM. W dodatku wiedzieli już, że CPM jest bez przyszłości. Oprogramowanie sieciowe to był doskonały pomysł, ale trzeba było go rozwijać w oparciu o IBM PC, ponieważ miał on po prostu przyszłośc. Już na początku pojawiła się potrzeba połączenia dwóch systemów (DOS i CPM), tak że podstawowym założeniem było łączenie różnych systemów w jednej sieci. Z tych założeń wyłoniła się koncepcja specjalizowanego serwera plików w miejsce jakiegoś konkretnego systemu operacyjnego.
Po godzinach trójka SuperSet próbowała połączyć w sieć pierwsze komputery PC produkowane przez IBM. Po godzinach narodził się też Sharenet – pierwowzór systemu NetWare. Za twórcę systemu uważa się Drew Majora, który do dzisiaj pracuje w Novellu. Sharenet nie stał się jednak przebojem rynkowym, bo Novell Data Systems nie była zainteresowana komputerami PC.

Kiedy Nadzbiór odkrywał świat sieciowy, Novell Data Systems ponosił klęski na rynku sprzętowym. Firma Safeguard Company, która umieściła swój kapitał w Novell Data Systems, zaczęła nerwowo rozglądać się za kimś, kto wprowadziłby zmiany na lepsze. Wybrano Ray Noorda, byłego szefa Novella. Noorda natychmiast skrócił nazwę firmy do Novell i zarządził zaniechanie inwestycji w CP/M. Postawił na sieci. Jeszcze w 1983 r. firma wprowadziła na rynek trzy wersje sieciowego systemu operacyjnego NetWare. Ostatecznie Novell Inc. miał bardzo obiecujący kształt: Ray Noorda jako doskonale zorientowany w biznesie i marketingu szef i do tego zespół ludzi o trafionej koncepcji rozwiązań sieciowych.

Nasi trzej bohaterowie połączyli CPM i PC-DOS i zaczęli się rozglądać za kolejnymi systemami do wspierania. Drew przypomina sobie: "Na początku chcieliśmy obsługiwać UNIX, CPM i DOS. To była szczęśliwa kombinacja, w dodatku połączona z pewną dawką wizjonerstwa. Czuliśmy potrzebę istnienia sieci o parę lat przed innymi". Trzeba przypomnieć, że w tych czasach trwały prace nad ustaleniem standardów sieciowych. Wszyscy oczekiwali, że przemysł zdecyduje się na OSI lub inny model. Nikt nie zastanawiał się nad tym, że systemy trzeba będzie połączyć w jedną całość.
Nadzbiór zamierzał od początku wspierać różne platformy klienckie i protokoły, ale w tym celu miał powstać nowy protokół. Powstała uniwersalna architektura sieciowa UNA (Universal Network Architecture), za pomocą której dokonano tego dzieła.

Kyle mówi: "Kiedy patrzymy wstecz, wiele rzeczy wydaje się tak oczywiste, ale w tych czasach to były fundamentalne odkrycia". Te oryginalne wizje łączenia wszystkich platform klienckich w jedną znalazły swoją realizację dopiero w NetWare 3.11, która posiada wsparcie NFS dla UNIXa i MacIntosha, nie wspominając o innych platformach.

Firma Novel Inc. praktycznie nie zauważana przez konkurentów konsekwentnie zwiększała udział w rynku. Na początku lat 90. NetWare stanowił 70% wszystkich wykorzystywanych na świecie sieciowych systemów operacyjnych. W latach 80. barierą w zwiększaniu sprzedaży NetWare była wysoka cena kart sieciowych. Karta Token Ring kosztowała ok. 800 USD. Noorda wpadł na pomysł, by kupić kilka małych firm produkujących karty i obniżyć ceny tych urządzeń. Zdesperowani inni producenci kart musieli również przecenić swoje towary. Gdy prezes Novella uznał, że ceny osiągnęły już poziom akceptowany przez rynek, szybko odsprzedał dział zajmujący się produkcją kart sieciowych.
Prawdziwym przebojem Novella stał się wprowadzony w 1989 r. system NetWare 3.0, znany jako NetWare 386. Sukces udało się Novellowi osiągnąć przede wszystkim dzięki konsekwentnej budowie w latach 80. sieci partnerów handlowych. Noordzie przypisuje się pomysł wielopoziomowej sieci sprzedaży, w której firmy partnerskie muszą wykazać się odpowiednią liczbą przeszkolonych specjalistów. Noorda rozpoczął budowę kanału sprzedaży w czasach, gdy największe firmy były przekonane o wyższości sprzedaży bezpośredniej. Jest też pomysłodawcą certyfikatów inżynierskich dla sprzedawców NetWare i dla użytkowników. Pomysł skopiowały od Novella m.in. Microsoft, Cisco Systems, Oracle. Novell stworzył podwaliny nowoczesnego systemu szkoleń dla informatyków.

Kryzys dotknął firmę w połowie lat 90. W dużej mierze był to skutek kontrowersyjnych transakcji popieranych przez Raya Noordę. Prezes koniecznie chciał poszerzyć ofertę firmy i wprowadzić ją na nowe rynki. W roku 1991 przejęto firmę Digital Research, dzięki której powstał system DR DOS. Rok później Novell przejął dział Unix Systems Laboratories od AT&T i zainwestował w rozwój unixowej wersji NetWare - UnixWare. Jednak najgorszym pomysłem był zakup WordPerfect Corp. Ambicją Noordy było nawiązanie konkurencji z Microsoftem, m.in. w dziedzinie oprogramowania biurowego. A tymczasem to Microsoft przygotowywał się do wejścia na terytorium Novella z konkurencyjnym systemem sieciowym Windows NT. Następny prezes, Robert Frankenberg, słusznie zadecydował, że firma musi się skoncentrować na tym, co robi najlepiej - na produktach sieciowych. Pospiesznie odsprzedał oprogramowanie biurowe firmie Corel za sumę ponad czterokrotnie mniejszą od kwoty zakupu.
UnixWare został z niewielką stratą odsprzedany SCO, a DR DOS - firmie Caldera. Frankenberg zainicjował kilka projektów, które niestety nie doczekały się realizacji - system operacyjny określany jako SuperNOS, integrujący cechy NetWare i Unixa oraz Novell Embedded Systems Technology (NEST). NEST zakładał dostarczenie na rynek "odchudzonej" wersji uniwersalnego NetWare, która miałaby znaleźć się w różnego rodzaju urządzeniach (obecnie ideę tę próbuje realizować kilka innych firm). Niestety, Frankenberg nie znalazł sposobu, by przekonać użytkowników Novella, by migrowali do najnowszej wersji systemu operacyjnego NetWare 4.0, wyposażonego w rewolucyjny system usług katalogowych NDS. Rewolucji tej obawiali się administratorzy sieci, bardzo zadowoleni z wcześniejszych, stabilnych wersji NetWare 3. Przez długi czas bierność "starych" użytkowników NetWare była największym problemem firmy. 
Osobą, która ponownie podjęła się wyprowadzenia firmy z pogłębiającego się kryzysu, był Eric Schmidt, były pracownik Sun Microsystems. Objął on kierownictwo nad firmą ze stanu Utah w 1997 r. Postanowił odbudować potęgę Novella wokół systemu NetWare i usług katalogowych NDS. Z outsidera Internetu w krótkim czasie uczynił firmę jednym z najważniejszych producentów oprogramowania globalnej sieci.
Schmidt dostrzegł również potencjał NDS - nie tylko jako narzędzia wspomagającego zarządzanie sieciami NetWare, ale również jako wieloplatformowego repozytorium usług internetowych.

Tak to z podupadającego producenta terminali udało się stworzyć firmę, która od ponad 20 lat nadaje ton rozwojowi sieci komputerowych. Warto pamiętać o ludziach, którzy stworzyli tak wspaniałe rzeczy, oraz że historia NetWare i wieloplatformowego oprogramowania sieciowego zaczęła się w 1982 roku.